Experience of a life time

Puja
Een puja is een rituele aanbidding, wat voor verschillende redenen kan worden uitgevoerd. Een paar weekjes geleden hadden we er 4 in een week :o. Er kwamen 6 lama’s langs bij ons thuis, nee, geen schaapkamelen, maar religieuze leraren ;). De basis is het spreken van heilige verzen: mantra’s en het maken van muziek met speciale trommels en fluiten.
De eerste stond in teken van de slechte dromen die de tante heeft. Hierbij mocht ik ook een stukje nagel en plukje haar inleveren. Vervolgens werd het huis gezegend. Er werd buiten een vuurtje gemaakt, waar verschillende ingrediënten, een voor een, door de verschillende bewoners van ons huis in werd gegooid. Dit werd natuurlijk voorafgegaan door vele mantra’s en zegeningen. Het werd afgesloten met groot vuur, waardoor het huis bijna zelf geofferd werd 😮. Whiskey op kokende olie gooien, brengt risico’s met zich mee… maar het huis heeft het overleefd en staat sterker en heiliger dan ooit. Later in de week vonden er nog twee plaats bij de oom van Cheten vanwege verschillende redenen. Aan het eind van de week voelde ik mij in ieder geval zeer gezegend :mrgreen:

image

Sermathang
Afgelopen weekend ben ik met Cheten, mijn gastvrouw, naar haar geboortedorp geweest. Vanwege het begin van de moesson gaat de bus niet helemaal meer omhoog. We werden dus afgezet onder aan de berg en vervolgens begon de hike naar 2700 meter hoogte. Gedurende 5 uur liepen we door dorpjes, jungle en passeerden beschadigde stupa’s. Naarmate we het dorp meer naderden, hoorde ik naast me steeds vaker OMG! Cheten was hier nog niet terug geweest sinds de aardbevingen van april vorig jaar. En aangezien het epicentrum dichtbij Sermathang was, is er zeer veel schade. Vele huizen zijn niet meer, er resten enkel nog de puinhopen. Vlak na de aardbeving hebben hulporganisaties snel tinnen huisjes geplaatst, zodat de mensen in ieder geval ergens konden wonen. Dit is echter nog steeds de situatie, de ruïnes liggen er nog bij zoals ze zijn achtergelaten. Mensen leven in erbarmelijke omstandigheden, die je niemand gunt en waarvan ik tranen in mijn ogen kreeg. Zeer indrukwekkend, zeker ook omdat dit de situatie is voor zo velen hier in Nepal.

image

Dit land laat me steeds meer in verwondering; nog geen 10 jaar geleden heerste hier een burgeroorlog(!), vervolgens begon vorig jaar de aarde te schudden (en schudt nog steeds, ik weet niet hoelang de naschokken horen te duren, maar ze zijn er nog regelmatig). Deze twee gebeurtenissen hebben uiteraard een flinke impact gehad op het toerisme, waardoor veel werkgelegenheid weg valt (bv guides en porters tijdens trekking). Daarnaast zijn er de loadschedding, luchtvervuiling, blokkades, corruptie, armoede en wat niet meer. Ik snap inmiddels wel waar het aanpassingsvermogen van de gemiddelde Nepalees vandaan komt, ze hebben er voornamelijk maar mee te dealen.

Saying goodbye
Mijn laatste dag in het ziekenhuis heb ik gehad. Met gemengde gevoelens neem ik afscheid. Ik heb vier maanden geprobeerd te helpen door er te zijn en deel uit te maken van het team. Zodoende heb ik veel gezien en heb zo wat adviezen kunnen geven over wat verbeterd zou kunnen worden, rekening houdend met de financiële situatie. Maar iedereen weet hoe moeilijk het is om iets te veranderen wat al jarenlang zo gaat, en zeker in een andere cultuur. Dus ik ben blij met de kleine dingen die zijn opgepakt en hoop dat men beetje bij beetje steeds wat betere kwaliteit kan gaan leveren, door eigen inzichten of van buitenaf.
Bij het verzorgingstehuis heb ik nog geen afscheid genomen, hier zal ik aankomende week nogmaals de controles doen, wat vervolgens wordt voortgezet door een vriendin, die dit maandelijks zal blijven doen.

Mijn laatste dagen in Kathmandu zijn aangebroken, als het goed is land ik zaterdag weer op Nederlandse bodem. Er staan nog wat dingen op de planning en verder zal ik me ook langzaamaan gaan voorbereiden op mijn reis terug naar huis.

Liefs

Ps: Voor de liefhebbers: een super leuk filmpje die mijn vriendin Ellen heeft gemaakt tijdens haar verblijf in Nepal. Let op, ook ik kom af en toe door het beeld lopen 🙂

http://www.dailymotion.com/video/x4egezg_nepal-feb-may-2016_travel

Advertenties

Beautiful Nepal

Weer terug in Kathmandu na een weekje oost-Nepal. Het was leuk om weer een ander stuk van Nepal te ontdekken. Het bleek een heuse ontdekkingsreis, waarbij we de eerste nacht al de paraplu tevoorschijn moesten halen, want de ‘deluxe’-bus bleek niet geheel waterdicht. Na vele reisuren, waren we dicht bij de grens met India, waar de theeplantages van Ilam liggen. Dit was erg mooi, heel groen. Er waren weidse velden vol met thee, waarin je vrouwen met grote manden theeblaadjee zag plukken. Het was behoorlijk mistig, waardoor er een mysterieus sfeertje hing.

image
Thee plantages

Vervolgens hebben we onze reis vervolgd naar richting Parsa Wildlife Reserve. Dit park zou de minder toeristische versie van Chitwan zijn, waar ik met Wouter al eerder was geweest. Uiteindelijk snapte waarom: er was hier niet veel te beleven. We hebben hier een jeepsafari gedaan met een Maruti Suzuki, waarbij we twee wegen heen en terug konden rijden, en hierbij geen beesten hebben gezien helaas. Vervolgens zijn we nog bij een elephant breeding centre geweest, waar we nog wel wat konden zien. Al met al weten we nu dat je  beter naar Chitwan kan gaan 😉
Al met al een leuk tripje en mooie dingen gezien.

image

Doordat ik de afgelopen week dus veel in de bus heb doorgebracht, heb ik er ook op dat gebied weer nieuwe ervaringen bij. Sommige beter dan andere. Want het verkeer in Nepal blijft één grote overlevingstocht. Helaas eentje waarin je weinig invloed op hebt zodra je eenmaal in een vervoersmiddel zit. Want dan ben je overgeleverd aan de kunsten van een ander.
Soms heb je een driver die ‘living on the edge ‘ wel erg letterlijk neemt. Die probeert het liefst in bochten in te halen en test elke keer hoelang hij maximaal op de andere helft van de weg kan rijden zonder te botsen. Dat is sowieso vaak een sport: inhalen. Ook als er een file staat, want dan is er altijd een manier om een deel van de filerij in te halen en vervolgens heel verontwaardigd te roepen en toeteren als ze je er niet meer tussenlaten. Wat uiteindelijk toch wel gebeurt, want anders blokkeer je de andere kant van de weg helft en moeten ze wel. Gelukkig zijn er ook goede chauffeurs, die wel graag veilig thuis willen komen.
Dan zijn er verschillende bussen waarmee je kunt reizen, en voor lange afstanden is een beetje comfort niet verkeerd. Dus dan kun je kiezen voor de zogenaamde ‘deluxe’ bus, die adverteren met airco en wifi uitgerust te zijn. Echter ‘deluxe’ blijkt niet zo luxe. Want in plaats van airco, kunnen kleine ventilatoren daar ook wel voor door, als in ieder geval een aantal het maar doen. Wifi is alleen leuk als lokkertje. En het kan zomaar voorkomen dat je tijdens een flink onweersbuien dus je paraplu moet opsteken in de bus, aangezien de moesson inmiddels is begonnen. Gelukkig zijn de meeste mensen wel super behulpzaam en zijn we overal gekomen waar we wilden, al dan niet met een omweggetje.

Ook heb ik me weer flink verbaasd over het gedrag van de gemiddelde Nepalees ten opzichte van afvalverwerking. Alles wordt hier op de grond gegooid, zonder pardon. Zelfs hele kartonnen dozen verdwijnen zo uit de bus in de mooie natuur. Kinderen laten hun papiertje zo vallen, zonder enige vorm van schaamte. Het lijkt alsof er totaal geen besef is. En als je ernaar vraagt, is het antwoord: iedereen doet het, dus maakt het echt geen verschil als ik het niet doe. Ik vraag me erg af hoe dit in de toekomst zal gaan, de stad wordt steeds meer vervuild. En er lijkt geen ommekeer te komen, aangezien de jongere generatie het voorbeeld van hun ouders overneemt. Je vraagt je af hoelang dit door kan gaan, totdat de stad is dichtgegroeid. Gelukkig heb ik ook mensen ontmoet die hun afval wel zelf bewaren en thuis weggooien, want prullenbakken bestaan hier niet.

Met nog drie weken te gaan, denk ik natuurlijk ook aan alle fijne dingen die ik ga missen, als ik straks weer in Nederland ben.
Zo ben ik erg blij dat ik vijf maandenlang vlakbij Boudha heb mogen wonen. Dit is, voor mij, toch wel het mooiste stukje van Kathmandu. Rondom de stupa, zit je middenin het boeddhistische leven. Hier wordt dagelijks Kora gelopen door vele mensen. De ronde met de klok mee om de grote stupa heen, wordt gezien als een meditatieve handeling, wat gepaard gaat met vele prayer wheels laten draaien en het zingen van mantra’s.
Gedurende de dag hoor je uit verschillende winkels al de mooie gezangen, wat een rustgevende invloed heeft. Tegen de avond kun je de live versie hiervan horen bij de centrale monastrie, waar vrouwen en mannen gezamenlijk hun gebeden ten gehore brengen. Tegen die tijd komen ook de vele kaarsjes te voorschijn, die je kan aansteken tegen een kleine vergoeding.
image
Dan is er natuurlijk het lekkere eten: momo’s, samosa, veg fried rice, chowmein, paratha… Een verfrissend glas mint lemonade, of hot lemon om op te warmen. Ik ben in de leer bij Cheten, dus hoop straks thuis ook nog af en toe een lekkere Nepalese maaltijd op tafel te kunnen toveren. Ik heb al een momo-stoompan aangeschaft 🙂

Maar most of all, ga ik de mensen missen. De lieve mensjes bij het elderly home met de mooiste lachen van de wereld. En de zusters van Moeder Theresa, met de grootste harten van de wereld. Het personeel van het ziekenhuis, dat mij al die weken heeft geduld en hopelijk ook nog iets heeft opgestoken van mijn aanwezigheid ;). Mijn gastgezin, ondanks dat ik ’s ochtends om 6.00 niet altijd even blij was met de zelf gezongen versie van Frozen, herhaaldelijk opgevoerd door Mingma. Cheten die me op heeft genomen in haar gezin, die me veel heeft laten zien en veel van mijn vragen over de Nepalese cultuur kon beantwoorden. En uiteraard mijn lieve vriendin Lhamu, die elke keer een relativerend woordje voor me had wanneer ik de handdoek in de ring wilde gooien, omdat het niet altijd eenvoudig is om te wonen en werken in een ander land.

Kortom, het zijn de mensen die het doen. De mensen die me hier mijn mooiste momenten laten beleven en me de dierbaarste herinneringen geven. Het zijn ook de mensen in Nederland die me heimwee laten voelen en waardoor het fijn is om binnenkort weer naar huis te gaan. Maar een ding is zeker, mijn hart heeft er weer een nieuw thuis bij…

Namaste

Back to life

image
Life in Kathmandu

Inspectie
Vorige week werd het gehele ziekenhuis schoon geschrobt. Het leek even alsof er geen waterschaarste bestond en de weergoden werden uitgedaagd. Elk hoekje moest glanzen en elke vuiltje werd door de goot weg gespoeld. Wat de reden hiervan was, werd de dag erna duidelijk; de inspectie kwam langs. ’s Ochtends hing er bij elk bed op het uiteinde een post-it, met daarop: naam, leeftijd, geslacht en opname reden. Het vaste personeel was in een nieuw uniform gehesen, waardoor ze hopelijk niet meer in hun eigen kleding gaan werken. Alle karretjes en tafels werden nogmaals gepoetst en er werden stickers met datum op de infusen geplakt. Rond één uur was het zover,  zo’n acht mensen deden hun ronde door het ziekenhuis, wat ongeveer 35 bedden heeft. Er werd overal rondgekeken, af en toe een opmerking gemaakt en het personeel liep er zenuwachtig omheen.  De uitslag laat nog even op zich wachten, maar helaas is al gebleken dat sommige verbeterpunten alweer verdwenen zijn…. Maar gelukkig komen ze volgend jaar weer en zo krijgt het ziekenhuis in ieder geval jaarlijks een grote schoonmaak.

Moving forward
Nadat ik zo’n drie maanden heb rond gelopen in het Stupa Community Hospital, heb ik verschillende observaties gedaan en ook wel wat verbeterpunten aan te dragen. Ik ben benieuwd of de inspectie die ook heeft gezien… Maar met mijn lijstje van verbeterpunten ben ik in gesprek gegaan met de hoofdzuster, die hier wel wat in zag. Zo hebben ze één vernevelapparaat (om medicatie in te ademen), en ook één kapje en medicijn bakje die voor elke patiënt wordt gebruikt. Wat uiteraard totaal onhygiënisch is en zelfs ziektes kan verspreiden. Eerst werden hier financiële argumenten voor gegeven, maar nadat de precieze prijs werd achterhaald van een enkel setje, is nu besloten dat elke patiënt deze zelf moet aanschaffen en ze dus individueel gebruikt gaan worden! Ik ben blij ☺
Vandaag heeft de hoofdzuster meerdere verpleegkundigen bij elkaar geroepen en besproken wat er veranderd moet gaan worden op basis van mijn adviezen. Hier leek, voor zover je dat gelijk kan zeggen, goed op gereageerd te worden. Daarnaast bleken er veel frustraties te zitten, bij de verpleegkundigen, richting artsen en de hoofdzuster, en dit was een mooie gelegenheid om dit allemaal te bespreken. Ik heb ze in een verhitte Nepalese discussie achter gelaten en ben benieuwd of er over anderhalve week iets veranderd zal zijn. In ieder geval heeft dus al iets op geleverd: ze kunnen even hun ei kwijt.

image
Working life

Panauti
Vorig weekend ben ik met Lhamu, een vriendin, een weekendje naar Panauti geweest. Een Newari dorpje wat weinig schade heeft geleden van de aardbeving. Het is een combinatie van Pashupati, aangezien er ook een crematie plaats was, en de tempels van Bakthapur. Gelukkig is Panauti veel minder toeristisch en dus niet zo druk. Maar helaas is er, ook hier weer, veel afval op straat te zien.
Vanmiddag vertrekken we samen richting het oosten van Nepal en gaan we daar naar Dhankuta, waar Lhamu zondag een examen moet afleggen. Vervolgens reizen we door naar de theeplantages in Ilam en naar Koshi Tappu Wildlife Reserve. Dus dat betekent nog een weekje vakantie 🙂 want aangezien ik nog maar vier weken in dit bijzondere land ben, moet ik vooral nog genieten en zoveel mogelijk zien, toch 😉

image
Panauti

Namaste

Through his eyes…

Dat was het alweer, twee weken Nepal. Twee weken genieten van Nandelotte én samen met Nandelotte. Wat zijn ze vlug voorbij gegaan. Ik heb Nepal leren kennen van zijn mooie kanten, maar ook zeker minder mooie kanten. De natuur is op de meeste plekken uitzonderlijk mooi en schoon. De hoofdstad Kathmandu is daarentegen stoffig, vervuild en eigenlijk niet mooi te noemen. Uiteraard kent Kathmandu zijn bijzondere plekken, maar deze stad is soms een grote vuilnishoop, waar de mensen ook nog in grote getalen wonen. Ik ben maar 4 dagen in Kathmandu geweest, maar zonder mondkapje adem je stof en vervuilde lucht in. Het verkeer rijdt allemaal op slechte olie uit India. Tweetakt motoren en scooters, bussen, auto’s, vrachtauto’s bepalen toch wel het straatbeeld. Overvolle bussen die zo vol mogelijk gepropt worden en die dan niet gemaakt zijn voor langere mensen.

Maar de eerste dag na aankomst maakte ik kennis met wat bijzondere gebeurtenissen, zoals in de wijk Pasupathi. Hier worden mensen na overlijden volgens een heel ritueel verbrand. Erg bijzonder, maar niet echt hygiënisch uiteraard. Vervolgens naar het verpleegtehuis van de overheid waar Nandelotte twee keer per week werkt. Mensen die in de steek zijn gelaten door de familie zitten hier in barre omstandigheden. Daarna naar de zusters (van moeder Teresa). Wat een lieve en vrolijke mensen. Vervolgens werden we door een van de zusters naar een verpleegtehuis gebracht die wordt beheerd door de zusters. De omstandigheden waren hier veel beter. Toen we binnenkwamen waren de mensen spelletjes aan het doen, zoals 4 op een rij. Maar ook een vrouwtje van rond de 95, die erg eigenwijs was. 🙂 In de avond waren we uitgenodigd bij het gastgezin van Nandelotte om daar de traditionele momo’s te eten. Dit is deeg met daarin groenten en/of vlees. Deze worden vervolgens in een stoompan bereid en smaakten erg lekker. Tijdens het natafelen waarbij we gezellig aan het kletsen waren, vond er opeens een lichte aardbeving plaats. Een aantal seconden schudde alles in huis even heen en weer. Een paar seconden later hoorde je mensen schreeuwend van paniek naar buiten rennen. De aardbeving maakte nog niet zoveel indruk, maar de paniek die je hoorde maakte meer indruk.

Op zondag vertrokken we vervolgens per bus naar Pokhara. Een plek aan de voet (1,5 uur rijden nog) van het Himalaya gebergte. Hier zouden we maandag starten met de trekking naar Annapurna Basecamp. Een tocht van 7 dagen die we uiteindelijk in 6 dagen hebben voltooid. Voor mij was het een zware tocht. Niet alleen vanwege de lange en zware tochten die je langs vele trappen brachten, maar ook omdat ik gewoon 4 dagen last van diarree had. Niet prettig kan ik je wel zeggen. Maar toch hebben we dagelijks zo’n 8 tot 12 uur gelopen en het eindresultaat van de ABC (Annapurna BaseCamp) op 4130 meter hoogte was fenomenaal. Wat een mooie vergezichten en wat een mooie natuur. We bereikten de top in de ochtend tijdens zonsopgang, in één woord prachtig. Genieten met de hoofdletter G. Na twee uurtjes op de top te hebben gezeten moest helaas ook de afdaling weer ingezet worden. Ondanks onweer, sneeuw, regen en hagel hebben we de eerste dag van de afdaling wel een flinke afstand afgelegd tot aan het bergdorpje Bamboo. Hier probeerden we alle kleren te drogen, maar dan ging maar matig. Volgende dag zijn we verder afgedaald en hebben we genoten van de Hot Springs. Gewoon warme bronnen die gevoed worden vanuit de berg. Heerlijk warm met baden van rond de 35 graden.

image

De volgende dag moesten we nog een stukje afdalen en konden we daarna een extra dag in Pokhara doorbrengen. Op onze ‘vrije’ dag zijn we met een waterfiets over Lake Fewe gefietst en hebben we ’s avonds ‘genoten’ van een massage door de blinden van Seeing Hands. De dag ervoor hadden we al een afspraak gemaakt hiervoor. En de masseurs hadden zelf besloten dat ik een sport massage kreeg en Nandelotte de ontspanningsmassage. Op het moment van masseren wisten we dat nog niet, maar omdat ik flink aan het kreunen en steunen was vroegen we toch maar eens welke massage we nu kregen. Ik heb het wel geweten. De vermoeide spieren na de trekking zijn goed aangepakt. ☺

De volgende dag trokken we met de bus weer naar onze volgende bestemming, Chitwan National Park. Hier sliepen we in een wat onstabiele bamboehut met klamboe. Desondanks wisten de muggen toch de klamboe binnen te komen en ben ik weer een lekker hapje geweest voor de lokale muggen daar. M’n hele elleboog was een grote partij van muggenbulten.
We gingen in Chitwan een dag door de jungle lopen op zoek naar wilde dieren. Maar voordat we de jungle in gingen, hebben we eerst een kanotocht gedaan van 2u. Terwijl we rond de klok van half 8 vertrokken, werd de temperatuur al snel erg warm. Het was al zweten in de kano en dat zou de rest van de dag niet minder worden. De temperatuur zou oplopen naar zo’n 42 graden. Tijdens de kano tocht zagen we al enkele vogels en krokodillen. Nadat we de kano uit waren gestapt, kwamen we al snel een neushoorn tegen die ons tegemoet kwam lopen. Dit is veilig zodra je maar niet recht in het gezichtsveld of reukveld staat van de neushoorn. Niet veel later lagen er opnieuw twee neushoorns afkoeling te zoeken in het water.
Vervolgens werd de kanogroep van acht personen opgesplitst in twee groepen van 4, waarbij er voor de veiligheid twee gidsen per groep meegingen. Wij vertrokken met twee Fransen terug om nog een paar uurtjes in de bakkende zon te lopen.

image

Nadat we al een redelijke route door de bossen van Chitwan National Park waren getrokken waren we nog maar weinig dieren tegengekomen, enkel de vele insecten en een pauw.
Vervolgens gingen we lunchpauze houden midden in de jungle, niet een korte lunchpauze, maar wel eentje van twee uur lang. Omdat de beesten in de hitte toch niet zouden komen vanwege de hitte. Erg vreemd natuurlijk om dan wel een ‘safari’ te doen als de beesten ook siësta houden. Maar goed, na twee uur gepauzeerd te hebben, nam onze tweede gids het voortouw. Deze ging een stuk effectiever te werk en leek niet zo nonchalant als de eerste. Want niet veel later hoorde hij geritsel aan de andere kant van het beekje. En ja, het was een neushoorn die een beetje aan het eten was. Deze neushoorn hebben we een tijdje gevolgd en ook deze ging even later te water om afkoeling te zoeken. Nadat we deze dus een tijdje verder gevolgd hadden, ging de tocht verder met de nodige zweetdruppels. Veel beesten zijn we niet meer tegengekomen, enkel nog wat herten, wat aapjes en een vage schim van een wild zwijn. Ook lieten ze nog even de klauwen zien die een Bengaalse tijger had gegraveerd in de boom. Deze zijn we helaas óf gelukkig niet tegengekomen. Maar na ongeveer 10 uur eindigde onze tocht en waren we blij dat we een frisse douche konden nemen.

De volgende dag hebben we nog een kijkje genomen met het olifantenwassen, wat echter een hele grote toeristische attractie is en waar te werk wordt gegaan met grote haken en stokken om de olifant te laten luisteren. Toch leken de olifanten zichtbaar te genieten in het water. De rest van deze dag hebben we nog in het zwembad gelegen bij een nabijgelegen hotel, want het was niet uit te houden met de hitte.

image

Op donderdag zijn we in de ochtend terug gereisd per bus naar Kathmandu. Waar we ’s avonds waren uitgenodigd door een van de dokters bij een echte Nepalese bruiloft. Hier staat centraal het eten. Na een aantal lekker hapjes waren we nog niet klaar met eten, want er moest ook nog gedineerd worden. Ook moesten we eraan geloven om op echte Nepalese hits te dansen. Nu leek het er even op dat niet het bruidspaar het middelpunt was, maar dat wij dat waren. Al met al een leuk feestje en een leuke ervaring.

Vrijdag hebben we vervolgens nog rond gesnuffeld in de toeristische wijk Thamel samen met Jolande, een vriendin van de ouders van Nandelotte.
Zaterdag was het daarna helaas alweer de dag dat we afscheid van elkaar moesten nemen. Ik ging weer naar huis, maar gelukkig komt Nandelotte over een week of 7 alweer terug naar Nederland. Dus nu wordt het niet meer aftellen naar mijn bezoek aan Nepal, maar nu wordt het aftellen naar de terugkeer.

Bij deze hoop ik dus dat mijn schat de laatste weken nog volop kan genieten in Kathmandu en Nepal. En hopelijk blijft ze gezond ondanks alle stof en vervuiling.

Wouter

Nursing, teaching and learning

Nursing
Bij het verzorgingstehuis waar ik tweemaal per week help schoonmaken, werk ik met de zusters van Mother Teresa, zoals ik al eerder heb genoemd. Zij zijn hier ook vrijwilligers en komen er dagelijks voor de schoonmaak van de slaapruimtes en het wassen van de kleren. De zusters hebben echter zelf ook nog een eigen verzorgingstehuis voor de mensen die echt geheel alleen op de wereld zijn. Zo volgen ze de missie van Mother Teresa: hulp bieden aan de armsten van de armsten. Zodra mensen nog wel familie hebben, maar die ze niet wil verzorgen, kunnen de zusters ondersteunen in de thuis situatie, maar ze nemen iemand pas bij hun op als er echt geen familie meer is. Ze hebben in hun huis ruimte voor 40 vrouwen, de mannen hebben hun eigen huis in Pokhara. Er is hier meer ruimte voor liefde en een huiselijke sfeer, wat het een prettiger plek maakt dan Pashupatinath elderly home. De zuster wilde graag een health check voor alle bewoners en dus heb ik vorige week bij iedereen de controles gedaan (bloeddruk, pols, ademhaling en temperatuur). Sommige ondergingen dit vrijwillig, met een grote lach, anderen vonden het wel wat eng. Een vrouw van 90 jaar wilde er niets van weten en toen ze eerst, vlak naast mijn schoenen, haar neus had geledigd hoorde ik dat ze ook weleens kan krabben. Toen heb ik, zeer professioneel, ingeschat dat iemand die 90 is geworden en nog zo actief om zich heen kan slaan, vast een prachtige bloeddruk heeft…
Alle anderen bleken gelukkig ook behoorlijk gezond. Binnenkort zal ik bij iedereen nog de nuchtere bloedsuiker prikken, hopelijk zullen ook daar geen afwijkende waarden uit komen.

image

Juf Nandy
Dan is het er eindelijk van gekomen, ik heb mijn les over diabetes gegeven. Ik had al een tijd een les voorbereid over de complicaties bij diabetes en de verpleegkundige zorg hierbij. Vaak zie ik dat de studenten en verpleegkundigen goed weten hoe ze iets moeten doen, maar minder goed kunnen beargumenteren waarom. De opdracht van de arts wordt netjes uitgevoerd, maar zelf meedenken en klinisch redeneren is hier nog niet bekend. Daarnaast wordt er weinig aandacht aan diabetes en zijn complicaties besteed, wat natuurlijk gevolgen voor de patiënt heeft. Ik had dus een les over de basis van diabetes voorbereidt, om vervolgens ketoacidose, gebruik van cortisteroïden bij diabetes en wondgenezing te bespreken.
Nadat we een uur waren bezig geweest om de apparatuur in orde te maken, konden we beginnen. Er waren voornamelijk studenten aanwezig en enkele verpleegkundigen van de afdeling. Het niveau van de groep was van te voren moeilijk in te schatten, want van de ene kreeg ik te horen dat de eerstejaars alles al wisten en dit een opfrisser zou zijn, terwijl anderen zeiden dat de studenten alleen de basis zouden weten. Uiteindelijk was het, denk ik, een leerzame les, waar alle aanwezigen iets van op hebben gestoken. Doordat ik het samen met een arts uit het ziekenhuis heb gepresenteerd, was ik niet de buitenlandse die het even kwam uitleggen, maar stonden we daar samen als een team, dat voelde goed. Wie weet volgt er nog les in de toekomst.

image

Mijn verdere werkzaamheden in het Stupa Community Hospital zijn nog voornamelijk observeren en af en toe medicatie geven of een infuus prikken. Ze willen je vooral niet te veel laten doen: blijf jij maar lekker zitten. Het is in ieder gezellig met de meeste verpleegkundigen en daar ben ik ook voor gekomen. Misschien dat ik me de laatste zes weken wat meer kan bezig houden met kwaliteitsverbetering, want daar kan nog wel een hoop in gebeuren, maar nu eerst vakantie!

image

Vakantie! 🙂
Want nadat ik afgelopen maandag mijn ouders heb uitgezwaaid, kan ik zometeen weer richting het vliegveld. Ditmaal om mijn lieve vriendje op te halen, die ik inmiddels al drie maanden niet heb gezien. De aankomende twee weken gaan we lekker samen vakantie vieren. Zondag vertrekken we richting Phokara om maandag aan onze klim naar Annapurna Basecamp te beginnen, dit zal zeven dagen in beslag nemen. Daarna reizen we door naar Chitwan om daar hopelijk wat neushoorns en olifanten te spotten. De laatste dagen zullen we nog in Kathmandu zijn, zodat hij kan zien wat ik hier allemaal doe. Dat wordt dus twee weken genieten 😍

Ciao

Guest reporters

Nepal door de ogen van mijn ouders

3.5 week Nepal. Wat hebben we zoal gedaan en gezien. De eerste dag zijn we naar de rivier geweest waar de mensen die overleden zijn verbrand worden (Pashupati Nath). Eigenlijk bizar om te zien hoe dat daar gebeurd, maar het is traditie. Na de verbranding worden zowel de as als de restanten hout in de rivier gegooid, waar ook de kinderen in lopen om muntjes te zoeken. En er rennen apen rond.

Volgende dag zijn we bij Hari langs geweest, hij is nier getransplanteerd. Hij heeft dit in India laten doen. In feite moet je daar een nier kopen. We hebben bij Hari thuis ons eerste Nepalese eten gegeten. Zij zittend op de grond, wij mochten op de bank zitten. Wij met bestek eten, zij met hun handen. Het was lekker.

’s Maandags begon de Poonhill trekking. Eerst over één van de gevaarlijkste wegen van de wereld richting Pokhara en de volgende dag starten met wandelen. De eerste dag moesten we gelijk een trap beklimmen van 3200 traptreden. Dat was ontzettend pittig voor ons.
De gehele trekking was de moeite waard, maar erg zwaar voor de benen. Soms moesten we even stoppen om op adem te komen. Uiteindelijk hebben we wel op het hoogste punt, Poonhill 3210 meter hoog, de sneeuw toppen van de Himalaya kunnen bewonderen bij zonsopgang. Onderweg hebben we op verschillende plekken overnacht, alles was perfect geregeld.

Zondag in de middag waren we weer in Katmandu. De tweede week hebben we wat rustiger aan gedaan. Wat kleine uitstapjes. We zijn onder andere naar het Holi festival geweest. Iedereen liep met nat gekleurd poeder rond en smeerde dat bij anderen in gezicht, haar of kleding. We waren allemaal zeer gekleurd na afloop. De kleurtjes gingen er onder de douche gelukkig gemakkelijk af.

In het weekend zijn we samen met Nandelotte en Ellen naar Dhulikhel  en Nargakot geweest. We hadden een overnachting in Nargakot.  Met ons vieren op een zoldertje boven de receptie sliepen we op de grond. Best gezellig. We  stonden om vijf uur op om de zonsopgang  te zien. Hiervoor moesten we een uur lopen. Nandelotte en Ellen waren sportief. Wij niet, wij lieten ons door eeen plaatselijke meneer tegen betaling naar boven rijden. Boven aan gekomen, helaas een bewolkte hemel, dus niets van de zonsopgang te zien. Toen maar terug lopen en hebben daarna van een ontbijtje genoten.

In de derde week zijn we met z’n tweetjes 3 dagen naar het Chitwan Nationaal Park gegaan, waar we een wandel en jeep safari gemaakt hebben. We zaten daar in een luxe Lodge. Drie keer per dag eten en waarschijnlijk iets verkeerds want we gingen allebei aan de …. Hier hebben we krokodillen, apen, vogels, neushoorns e.d gezien. Het was hier in ieder geval niet stoffig zoals in Kathmandu.

image

Daarna de laatste dagen wel weer naar het stoffige Kathmandu. Wees maar blij dat je daar niet hoeft te wonen. Het verkeer is een chaos, iedereen denkt dat hij of zij voorrang heeft. Overstekende voetgangers lopen tussen het verkeer door. Koeien lopen en liggen op straat en toch gaat het meestal goed. Vandaag toevallig eerste ongeluk gezien, gelukkig alleen blik schade.

We hebben ook deze week bij Nandelotte thuis momo’s gemaakt. We kregen eerst  instructie van Cheten, Nandelotte haar gastvrouw. Het was snel geleerd, m.a.w. wij waren snelle leerlingen. Toen we daar mee klaar waren, werden ze gestoomd en konden we ze eten. Iedereen vond ze ontzettend lekker. Niet alleen omdat we ze zelf gemaakt hadden, ze waren gewoon lekker…

image
Making momo's and brownie

Wat wij ook hebben ondervonden is dat de bevolking in Nepal over het algemeen vriendelijk aardig en behulpzaam is.

We zijn ook meerdere malen met de bus gegaan, je moet er dan niet vanuit gaan dat je een zitplaats hebt. Als je geluk hebt kun je zitten, maar meestal is het staan. Want er kunnen hier in Nepal ontzettend veel mensen in een blik (bus) zodanig dat je klem komt te zitten of ze zitten bijna bij jouw op schoot. Tevens kunnen er ook nog wel wat mensen op het dak naast koffers, geiten, e.d. vervoerd worden.

We hebben natuurlijk ook gezien wat Nandelotte hier allemaal doet. In een van de verzorgingstehuizen schrokken we wel hoe de senioren hier leven. Het is niet te vergelijken met Nederland. Alles gaat natuurlijk anders hier, maar dit was schrikken.

image

Tot slot. We hebben de afgelopen 3.5 week veel indrukken opgedaan, de cultuur geproefd en ook veel mooie en minder mooie dingen gezien.
We hebbben de werkplekken van Nandelotte bekeken en wat ze hier kan doen, is veel goeds voor de mensen zowel in het ziekenhuis als in de verzorgingstehuizen.
Wij gaan maandag weer richting Nederland en Nandelotte blijft nog tot half juni.
Maar volgende week komt haar Wouter ook nog twee weken.
Wij hebben een fijne en gezellige tijd samen gehad hier in Nepal.

Groetjes baba Henk en ama Erica

Happy Holi Poonhill

Poonhill trek
De top van Poonhill, op 3210 meter hoogte is bereikt! Vorige week maandag zijn we naar Phokara gereisd, met een gezelschap van zes: Ellen uit België met haar ouders en ik met mijn ouders. De reis was al het eerste avontuur, waarbij we een lekke band kregen en we al snel doorkregen dat er geen reserveband mee was. Na een uur konden we verder, zonder binnenband…
De volgende dag begon de trekking, met gelijk een trap van 3200 treden, dan heb je dat maar gehad. Elke dag hebben we zo’n 5-6 uur gelopen met als doel de zonsopgang te bekijken op de derde dag vanaf Poonhill. Het lopen bevat veel stijgen en dalen, met soms Dutch pancake, maar vaak Nepali flat, wat zoiets betekent als: maak je borst naar nat. Als beloning voor onze inspanning hadden we mooi helder weer en konden we volop genieten van de zon die ontwaakte. Gedurende de reis van vijf dagen werden we begeleid door onze gids en twee megasterke dragers, die elk met gemak een tas van 18 kilo met hun hoofd kunnen dragen 😮. We sliepen in theehuisjes met soms wel en soms niet de ‘beloofde probably hot shower’. Maar in ieder geval hadden we zeer zachte bedden waar we, inmiddels weer in Kathmandu nog jaloers aan terug denken. Tijdens de bonte avond op de laatste avond konden we onze spierpijn eruit dansen op Nepalese muziek.
En ookal was het af en toe best even pittig, zeker voor mijn ouders die 60+ zijn, met spreuken als: ‘Don’t worry, chicken curry’ en ‘What to do, Kathmandu’, hebben we de tocht allemaal uitgelopen en ons certificaat trots in ontvangst kunnen nemen! Het was heerlijk genieten van de natuur, frisse lucht en de autoloze zone waar we in verbleven.
Nu over drie weken naar 4130 meter voor Annapurna Basecamp met Wouter ☺

image
Poonhill trek

Happy Holi
In Nederland heb ik wel eens mee gedaan met de Color Run, maar vandaag was het tijd voor de officiële versie van dit feest: Holi, een Hindoeïstisch feest wat onder andere het begin van de lente aangeeft. Daarnaast symboliseert het Holi feest de overwinning van het goede op het kwade, wat zeker vandaag weer een extra betekenis heeft met de gebeurtenissen bij jullie. In de praktijk betekende het voor ons: één groot kleurenfestijn door de hele stad. Van alle kanten word je bekogeld met waterballonnen, waterpistolen of hele emmers water die naar beneden worden gegooid. Daarnaast wenst iedereen je Happy Holi door je een aai over je wang of hoofd te geven met veel kleurenpoeder waardoor je er binnen de kortste keren zo uit ziet als op de foto’s. Gelukkig hebben ze hier wel de goede poeder gebruikt en zie ik er inmiddels weer herkenbaarder uit.

image
Happy Holi

Bye bye, apple pie (met dank aan Relaxman, onze guide/porter)